Joan Fontaine - vroeger Joan Fontaine

Vandaag, woensdag 22 oktober 2008, wordt de op 22 oktober 1917 in Tokio als Joan de Beauvoir de Havilland geboren Amerikaans actrice Joan Fontaine 91 jaar. Haar oudere zus Olivia de Havilland werd op 1 juli van dit jaar 92 jaar.

Joan Fontaine debuteerde in 1940 als Mrs. de Winter in de film “Rebecca” van Alfred Hitchcock waarvoor ze een Oscarnominatie kreeg. Andere genomineerden waren dat jaar o.a. Bette Davis voor “The Letter” en Katharine Hepburn voor “The Philadelphia Story” maar de Oscar ging naar Ginger Rogers voor haar rol van Kitty Foyle in “Kitty Foyle: The Natural History of a Woman”.

Het jaar daarop speelde Fontaine samen met Cary Grant opnieuw mee in een film van Alfred Hitchcock. Voor haar rol van Lina McLaidlaw Aysgarth in “Suspicion” kreeg ze nu wel de Oscar voor Beste Actrice waarbij ze niet alleen haar zus Olivia de Havilland achter zich liet (die de Oscar zou winnen in 1946 voor “To Each His Own” en in 1949 voor “The Heiress”) maar ook grootheden als Bette Davis, Greer Garson en Barbara Stanwyck.

In 1943 werd ze weer genomineerd, nu voor haar rol van Tessa Sanger in “The Constant Nymph”.

In de jaren ‘50 was Fontaine vooral te zien op Broadway en televisie (gastrolletjes).

In 1994 werd haar laatste film uitgebracht. Ze woont teruggetrokken in Carmel, Californië.

Joan Fontaine trouwde en scheidde vier maal:

1.      Brian Aherne (1939 – 1945), overleed in 1986

2.      William Dozier (1946 – 1951), overleed in 1991

3.      Collier Young (1952 – 1961), overleed in 1980

4.      Alfred Wright, Jr. (1964 – 1969)

Ze heeft een dochter, de in 1948 van haar tweede man geboren Deborah Leslie Dozier, en Martita, een Peruviaans meisje dat door haar werd geadopteerd.

Het is ironisch dat uitgerekend twee zussen die hun hele leven lang nooit een goede band met elkaar hebben gehad, zo’n hoge leeftijd bereiken. De oudste dochter Olivia was de favoriete van haar moeder, Lillian Fontaine, in zoverre dat ze Joan zelfs verbood de naam de Havilland te gebruiken. Vandaar dat Joan de naam van haar moeder ging gebruiken.

In 1942 waren beide zussen genomineerd voor de Oscar voor Beste Actrice. Toen de Oscar naar Joan ging weigerde ze de felicitaties van haar zuster Olivia. Toen Olivia zelf enkele jaren later de Oscar won weigerde ze op haar beurt de uitgestoken hand van Joan omdat deze pas commentaar had gegeven op de toenmalige echtgenoot van Olivia.

Hun relatie verslechterde nog en na de dood van hun moeder op 20 februari 1975 werd de breuk definitief en spraken de zussen niet meer met elkaar. Joan heeft ook een slechte relatie met haar dochter, waarschijnlijk omdat deze contact heeft met haar tante Olivia.

Joan Fontaine is samen met Luise Rainer, Gloria Stuart, Alicia Rhett, Eli Wallach, Kirk Douglas en Ernest Borgnine één van de oudste nog levende acteurs.

 

Joan Fontaine is niet de enige jarige filmlegende.

Catherine Deneuve Catherine Deneuve

Want ook vandaag wordt de op 22 oktober 1943 in Parijs als Catherine Fabienne Dorléac geboren Frans actrice Catherine Deneuve 65 jaar.

Er is ook een link tussen Joan Fontaine en Catherine Deneuve, want niet alleen heeft Deneuve ook een oudere zuster die actrice is, namelijk Françoise Dorléac, ze nam net zoals Joan Fontaine de familienaam aan van haar moeder, Renée Deneuve, die geboren werd in 1911 en op 10 september jongstleden 97 jaar oud werd! Renée Deneuve trad nog op in het Théâtre de l’Odéon en Catherine’s grootmoeder was er souffleuse.

Françoise Dorléac Françoise Dorléac

Françoise Dorléac kwam op 26 juni 1967 bij een verkeersongeval nabij Nice om het leven. Zij was amper 25 jaar. In haar korte filmcarrière speelde zij met Jean-Paul Belmondo in “L’homme de Rio” (1964) van Philippe de Broca, in “La Peau douce” (1964) van François Truffaut, in “Cul-de-sac” van Roman Polanski (1965) en samen met haar zuster Catherine Deneuve in “Les Demoiselles de Rochefort” van Jacques Demy, een film die uitkwam iets meer dan drie maanden voor haar dood.

 

Ook Catherine Deneuve zelf kreeg bekendheid in 1964, met haar rol in “Les parapluies de Cherbourg” van Jacques Demy, een film die in 1964 de Gouden Palm won op het Filmfestival van Cannes en vijf Oscarnominaties in de wacht sleepte.

Sinds dan heeft Catherine Deneuve zich ontwikkeld tot één van de topsterren op de internationale filmscène in de late jaren zestig en samen met Simone Signoret (+1985), Jeanne Moreau, Isabelle Huppert en Juliette Binoche, tot één van de belangrijkste vrouwen van de Franstalige cinema.

Nadat Deneuve in 1963 al bevallen was van een zoon Christian die ze had van de Franse regisseur Roger Vadim, trouwde ze in 1965 met de Britse fotograaf David Bailey.

In 1965 speelde ze de hoofdrol in Roman Polanski’s thriller “Repulsion” en in 1967 in Luis Buñuel’s meesterwerk “Belle de jour”, waarin ze de rol spelt van Séverine Sérizy, een getrouwde vrouw die elke namiddag als part-time prostituee gaat werken. Deze acteerprestatie stond in 2006 in Premiere Magazine’s 100 Greatest Performances of All Time op nummer 59. In 1970 maakte ze met Luis Buñuel nog “Tristana”.

In 1972 scheidde ze van David Bailey en beviel ze van een dochter Chiara die ze kreeg met Marcello Mastroianni. Met Mastroianni maakte ze vijf films: “Ça n’arrive qu’aux autres” (1971), “Liza” (1972), “L’Événement le plus important depuis que l’homme a marché sur la lune” (1973), ”Touche pas à la femme blanche” (1974) en “Les Cent et une nuits de Simon Cinéma” (1995).

Ze speelde samen met Jean-Paul Belmondo in Truffaut’s film “La Sirène du Mississippi” (1969), een film waarvan in 2001 een Amerikaanse remake werd gemaakt met de titel “Original Sin” en Angelina Jolie in de hoofdrol, en met Gérard Depardieu in “Le Dernier Métro” (1980). Voor deze laatste rol kreeg ze de César voor de Beste Actrice.

In 2002 speelde ze mee in “8 femmes”, samen met Fanny Ardant die de partner was van Truffaut toen deze overleed. Voor deze acteerprestatie kreeg ze samen met haar zeven medespeelsters de Zilveren Beer op het Filmfestival van Berlijn.

In 1993 kreeg ze de César voor Beste Actrice en was ze genomineerd voor de Oscar van Beste Actrice in “Indochine”, de film die in 1993 de Oscar won voor Beste Buitenlandse Film toen ook “Daens” genomineerd was.

In 1999 speelde ze samen met haar zoon Christian Vadim in de film “Le Temps retrouvé” naar het zevende deel van de roman “À la recherche du temps perdu” van Marcel Proust.

In 2000 kreeg ze en rol “Dancer in the Dark” – samen met een tijdens de opnames zeer emotionele Björk – omdat ze aan Lars von Trier had laten weten dat ze enorm onder de indruk was van zijn film “Breaking the Waves” uit 1996.

In 2007 sprak ze samen met haar dochter Chiara Mastroianni de stemmen in van Marjane Satrapi en haar moeder in de animatiefilm “Persepolis”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s